بدنیا آمد

بهترین مادر اورا بدنیا آورد

بهترین پدر خوشحال شد

صبر کنید ؟ اصل کاریه نیامده

مژده دهید

خودش دانست

خودش آمد

اورا حسین نامید

از خود اوست

خودش از اوست

میلاد امام حسین (ع) و امام سجاد (ع)

و حضرت عباس (ع) برآنهائی که از

اینهایند مبارک

انسان مبعوث شد

انسان به حرکت در آمد

انسان به رسالتش نائل آمد

او انسان بود

پیام او را آورد

اگر پیامش را شنیدی

قلم بردار

قدم بردار

بنویس

بر من مبارک باد

چرا ؟

چون من انسانم

عید سعید مبعث بر آنها که انسانند مبارکباد

و اما امشب که صدای قطره قطره بغض که بر کف سینه همچون پتکی فولادین بر می تابد چه سخت است نوشتن و چه سخت است شنیدن این زندگی . بیهوده خویش را چه با هدف می بینیم عجب دنیای دلفریبی است.روزها شبها لحظات را فدای راحت طلبی های خودمان میکنیم غافل از اینکه از عمر محدود خویش می کاهیم. و اما سری به دریچه پر طپش دل بزنیم دستی بر صورت غبار آلودش بکشیم و صدایش را گوش کنیم ببینیم او از چه می نالد این پروبال زدنش بهر چیست .دل پر از غصه است ولی چون تعاریف از غصه برای اشخاص گوناگون است در مورد غصه بیشتر توضیح میدهم.غصه همان کمی شادی است نبود شادی غصه می پرورد و شادی چیست؟ شادی جهش عقل از مرتبه اندیشه به مرتبه عمل به فکر است و فکر چیست؟ همان ابزاری که راه جهش را میتوان از او یاد گرفت .کمی استعاره بازی شد و میدانم که دیگر دنیای امروز ما با مردمان امروزی اش حوصله تامل و استخراج معنی از کلام جامد را ندارد پس پرده ها را بدریم و ساده با همدیگر به گفتگو بنشینیم .می خواهم بگویم من به اندازه یک نفر می توانم فکر کنم تو چطور؟آیا اصلا سینه ات درد اجتماع را حس می کند یا فقط زمانیکه خود از کیسه کم می بینی به درد می آید؟ می خواهم بدانم  که چشمهایت چه می کنند .آیا چشمهای تو هم غرق در توهم بزرگان ،دیگران را به دادگاه قضاوت محکوم می کنند آیا این چشمهای تو هم مثل دیگر خیابان گردها ،هرچه را هرکه را می بینند تفسیر آلوده وجودی خویش را بر دیگری نیز تفسیر می کنند ؟ می خواهم بپرسم تا به حال به معنی اینکه می گویند

پیش چشمت داشتی شیشه کبود

                            زان سبب عالم کبودت مینمود        اندیشیده ای؟؟؟

از اهالی امروز بود از تبار دیروز ، با بزم سخن در دل دغدغه ایام ماضی داشت با مشتی   خاطرات   فراموش   نشدنی ،  می ترسید که    گلستانها   در هجمه ی

ناجوانمردانه ی   تکنولوژی   آرام آرام    دفن شوند . تدریس   گلستان   می نمود وبا

چشم ها دوستان می پائید مخاطبانش چونان او از نسل های    دیروز بودند و تک استثناهائی    جوان وبرنا ، واگر از    هریک   جویای حال   می کردی اقیانوسی سخن در بزم ورزم روزگار با تو  می گفتند که  مثنوی  هفتاد  من کاغذ می شد .

کلمات را ،  جملات را در  می نوردید و  نگران بود  که  منظورش   درست فهمیده  نشود گاهگاهی ذره بینی به یاری چشمانش می شتافت تا روی کلماتی که دغدغه داشت کج فهمیده شود مکث (زوم ) نماید .

احساس مرا داشت ، می دید گلستان در محاق نابودی است .   می دید مردم درسبد نیازهای خانوار  نه گلستان  دارند  نه حافظ ،  چله نشینی  های    گذشته ،

دورهم جمع شدنها به راحتی جایش را داده اند   به سکوت ،   به چهره های درهم فرورفته و انباشته از غم ، می دید کسی خنده ندارد ، مردم در برخورد باهمدیگر بسکوت سر بزیرند و سکوت  علامت تمدن و   شهروندی است و بیشتر وت مردم پای  تکنولوژی دیداری و کانال های   ماهواره ای که  تنها سرگرمی و لهو و لعب را دردستور کار دارند صرف می شود . اصلاً اندر

باب های گلستان ،  اندر عشق و جوانی و  اندر  وادی های  دیگر سیر نمی شود و تنها داستان زندگی ،   مسابقه داشتن است داشتن  به هر قیمتی ،  نه ترحمی است و نه انصافی حتی بر فرزند و فرودستان ، چه زیاد آب را گل می کنند تا دردست درویش بی نوا نان خشکیده باز خشک بماند و گلو ریش،

سنش  نزدیک   هفتاد و هشتاد و در دل هشتاد  میلیون دغدغه ،  می بیند در دوروبرش در مسابقه نا جوانمردی مردم از سر و کول هم می روند   بالا ،

می بیند داشته هاو داشتن شعار و شعور رسمی هر کوی و برزن نشین شده است . آرزو می کند  کاش دوران نبوت از نوبیاغازد  چرا که انسان  امروز بیشتر محتاج نبوت هاست تا انسان دوره ی پارینه سنگی که اگر می خواست از انسانیت فاصله بگیرد امکانات نداشت . شنیده است عقل امروز   نبی این عصر ماست ولی باور نمی کند می پرسد بیسمارک بی عقل بود هیتلر هیچ شمه ای از عقل با خود نداشت هرچه او می اندیشد ومن می اندیشم می بینیم که  آتیلا   خیلی   بشرتر   از  هیتلر  و نرون و  چنگیز خیلی دل ر حم تراز متجاوزان ویتنام و بمب های اتمی هیروشیما و ناکازاکی بود .اگر  بخواهیم آمار بگیریم نرون در تمام عمرش نمی توانست بیشتر از 50 هزار نفر را از دم شمشیر که جوانمردانه با هم می جنگیدند بگذراند ولی ترسوی بزدلی که جرات   روبرو  شدن با  دشمن  را  نداشت با فشا ر  دگمه ای در یک  لحظه هزاران نفر را ذوب نماید آیا ما بیشتر به پیام آورمحتاجیم یا نرون و فرعون

پیر مرد این دغدغه را داشت  که ایوان  مخوف مخوف  بود یا چهره  مظلوم کاندولیزا رایس که متانت از سرورویش می ریزد و عراق ، افغانستان ، .... را تبدیل به جهنم کرده است ، می ترسید گلستان از یادها برود و داشت می رفت همه جا گورستان داده ها و داشته ها شده است دیگر جای برای گلستان نبود  اودر حسرت آن دوران بود که عید  بی حافظ  شروع نمی شد   می دید آرام آرام  حافظ را  حتی از  موسیقی  بیرون کرده اند و  استدلال دارند  که موسیقی پاپ  خوب است  و

اشعار  حافظ و  سعدی و.. . قابل نت شدن  به موسیقی پاپ نیست  دیگر  کسی را حوصله موسیقی  سنتی  نیست  چرا که مشکل است ازمقامی به مقامی و از گوشه ای به گوشه دیگر ی در دستگاه دیگر بپری ولی پاپ یکنواخت است ونیاز نیست زیاد خبره باشی  همین که

کمی صدایت خوب باشد و بتوانی چشمهایت را ببندی و دهانت را تا بناگوش باز کنی کفایت می کند .

استاد باز نگران بود چون می دید که بیشتر مردم براین باورند که ایا خواندن و فهمیدن گلستان برای آنها آب و علف خواهد شد بیشتر به خود می لرزید

وقتی می دید میزان مطالعه در میان ما ایرانیان کمتر از یک دقیقه شده است

در حالی که استفاده از کانال های عفن و وقت کش تلویزیون بیشتر از شش ساعت شده است بیشتر غبار غم چهره اش را فرا می گرفت .

باز نومید نبود و  تکه تازی   می نمود به  امید اینکه  مردمان پیام  انسانیتش بشنوند چه کمند شنوندگان .

آز و ولع خاصی داشت در تفهیم درست کلمات و جملات ، که هرچه بر سر بشریت آمده است و  می آید از  بد فهمی و  کج فهمی  مردمان  است  وبس ،

یهودیت کج فهمیده شد وبه یهوه تجسم داده شد و خدا شد . زرتشتیت بد فهمیده شد شد ودر برابر اهورا مزدا ، اهریمن خالق بدی ها بوجود آمد و خدا شد .

مسیحیت کج فهمیده شد و پدر و پسر وروح القدوس زاده شدند ودر جنگ هم پسر در  صلیب قدیسان  جان باخت .  اسلام کج فهمیده شد  دوستان پیامبر با خاندانش در افتادند و چه خون هائی که تاریخ شاهد آن شد ، هست و خواهد بود .

دغدغه این همه در چهره و رخسارش  پیدا  بود می شد   فهمید  که  چه رنج هایی را دیده ، شنیده  و  کشیده ، خود ، تاریخ مصور بود  ، خود بیان   رنج های انسان امروز بود . دیگر هیچ و دیگر همه  

می شود دیوارگشت و گوش موشان را برید

می شود اقلیمی دیگررفت و پایی له نکرد

می شود   پیـــری   شد  برنا  نمـــــــــــــود 

می شود بالا  شد و  پائین  بمانـــــــــــــــــد

می شود پائین    بودو   بالا    گشــــــــــود

می شود  ازدل برید  و دلبری  زیبا  گزیـــد

می شود خالی بدو با بار  افزون  وا نمــــــود

می شود سنگین شدو بالی فراز دل گشـــــود

می شود دزدی شد و صدقافله با دل ربــــود

می شود مانی شد و وازنورها گوری بساخت

می شود زرتشت بود  با نیک وبد سازش نمود

می شود   قاضی شد و دنیا به راضی  وا نهاد

می شود خانی شد و با دل رعیت ها   ستـــود

می شود چوپان شدو گله به گرگان واسپـــرد

می شود شاهی شد وچونان گدایان زنده بود

می شود شمعی شد  وتنها پر پروانه  سوخت

حمام سردار ملی واقع در خیابان ستارخان پشت بیمارستان علوی بدلیل عدم حمایت مسئولین

مربوطه در سال 1376 تعطیل گردید و در جریان سالهای اخیر به مخروبه تبدیل گردید یادآوری

می شود این حمام در سال 1346 توسط حاج یداله سردارملی فرزند ستارخان احداث گردیدو مورد

استفاده اهالی منطقه قرار گرفت که بعداز گاز کشی منازل از میزان مشتریان کاسته گردیده و

درآمد آن تکاپوی هزینه ها ی مربوطه نگردیده و می توانست باحمایت مسئولین مربوطه تبدیل به

سونا واستخر سردارملی گردد که درمنطقه کمبود آن احساس می شود

می شود  دریا  شد و  آبی  نداشت

می شود  پیری  شد  و  برنا نمود

می شود  آهی  سرود  و  خنده  داشت

می شود این خنده از خندیدن ان خنده داشت

می شود  مهری  گرفت و مهر ابطالی  نزد

می شود دردخمه این زندگی سوری ز ناداری گشود

می شود   بال اپرید  و مرغ  پرانی  نبود

می شود    گم  گشت  و پیداها نمود

می شود  فانی  شد و جزبا بقا راهی  نشد

می شود پنهان  شد وراز  نهان   بودن  نمود

می شود  بینا شد  و جزتیرگی  جائی  ندید

می شود  جاری  شد و هرچیز را  فانی  نمود

می شود  فیلی شد و ازپشه ای  کم وزن  داشت

می شود  این را نوشت  بهرکس  آن  را  نخواند

به درگاه علی می رو، که او شالوده ی دین است

سراسر یــاد او در دل، دوای هرسم  کیـــن است

اگر جوئی نشان حق، به درگاه علی   می رو

فقط بینی مراد دل، دراین مزرع خدابین است

کجا شاهی بدیـــدی که  فقــــیران را انـــیس آید

زشب ها تا سحرراند ،طعامی که به مسکین است

علی مولای هردیــن است  یهودی و نصارا را

مسلمان و چو بودایی  همه دانند که او دین است

تبارک اله از خلقش، که احسن بوده و  باشد

به قول مولوی مولا، ازل از خلق تکوین است

ندیدم شاه کشور را ، بدستش بر کند  چاهی 

ببخشد مر ضعیفان را،نشان آدمی این است

خدایـــا آن توانــم  ده ،که بوســــم خاک پـــای او

شنیدستم زدرد ما چه شب هایی که غمگین است

زبان  قاصــر، قلــم  عاجز، ز توصـیف  دم مــــولا

خموشی بهتر از لکنت ز شرحی که به تخمین است

خوشا  حال دلی را که  علی  مولای او   باشد

فقط «کامل »توان گویدزنام اوکه تسکین است

میلاد با سعادت حضرت امیر(ع) برشیفتگان راهش مبارکباد